Wouw wat een weg

Zo we zijn op weg naar de FORGOTTEN HIGHWAY maar eerst een stop in het TONGARIRO NATIONAL PARC. Dit is een klein skigebied op het Noordereiland. We vinden een echte bergcamping midden in het park en hebben hier mooie wandelingen gemaakt. De spectaculairste wandeling is 20 km wat betekent minimaal 8 uur lopen om de krater heen maar helaas dat gaan wij niet meer redden. Het is een vrij zware tocht. We zitten op 1150 meter en dat houdt in dat het ook behoorlijk koud is. Na twee dagen gaan we verder naar de Forgotten highway.

Deze vrij spectaculaire weg is de oudste heritage trail van NZ , 148 km lang. Hier hebben wij 2 dagen over gedaan met in het midden een overnachting. De weg is bochtig, veel gaten en 12 km van de weg is onverhard. Grappig is dat je er omdat het een highway is gewoon 100 mag rijden maar ons tempo lag tussen de 30 en 50 km

Na de eerste 40 km kwamen we bij een schapenboerderij en daar was de weg afgesloten. Heel vreemd, er is nl geen andere mogelijkheid. Er kwam een dame naar ons toe die vertelde dat wegens werkzaamheden de weg een aantal uren per dag werd afgesloten. Om 15.00 uur ging de weg weer open wat betekende dat wij 1 uur moesten wachten. Frans had een camping uitgezocht gelegen in een zijweg. Eerst nog een tochtje door de kloof, daarna een zeer smalle onverharde tunnel door en daar kwam ons zijweggetje, onverhard en in zeer slechte staat. De camping was 5 km verderop.

Toen de camping ook nog GHOST TOWN heette en wij de enige bezoekers waren had ik het eventjes helemaal gehad. Maar s'avonds bij het kampvuurtje was het toch nog gezellig.

De volgende dag weer over dezelfde K-weg terug naar de highway en verder richting het eindpunt in Stratford. Het tweede deel van de weg ging over drie Saddles ofwel drie bergpassen, bochtige weg met grote hoogteverschillen. Wat een prachtige bijzondere vergezichten

Stratford stelde niet zoveel voor dus we zijn doorgereden naar MOUNT TARANAKI. 3 jaar geleden toen wij in de lockdown vast zaten zaten we in het Taranaki gebied met uitzicht op deze vulkanische berg. Het moment dat wij de berg terug zagen hadden we echt iets van "ja daar is onze berg"

De top van de berg is meestal niet te zien, verstopt in de wolken. Er werd ons verteld dat er mensen zijn die al jaren op vakantie komen in deze regio maar nog nooit de top gezien hadden. De berg was vast blij om ons terug te zien en liet ons vrolijk in het zonnetje zijn besneeuwde top zien. Wouw wat een pracht en wat hebben we daar van genoten. We hadden bij onze berg een Free camping op een parkeerplaats aan de voet van de berg bij het STRATFORD MOUNTAIN HOUSE. S avonds daar lekker gegeten , de eigenaar was met een Hollandse vrouw getrouwd. Tijdens het eten kwam ineens één van de andere gasten naar ons toe en zei in het Nederlands, "wat leuk dat ik een bekende taal hoor".

Deze man was als 8 jarig jongetje uit Wormerveer met zijn ouders geëmigreerd. Hij wilde heel graag dat wij bij hem langskwamen want hij vond het heerlijk om weer even Nederlands te kunnen praten. Dat gaan we dus doen voor we naar het zuidereiland overgaan.

Nu zijn we terug in het plaatsje waar we drie weken in de lockdown hebben gezeten aan de prachtige Tasmanzee. OAKURA

Daarover volgende keer meer

lieve groet Frans en José